Edebik.com

Seni Seviyordum (2 nci Bölüm )

2.

Hava alaca karanlık,
Aydınlığa gebe,
Bu sabah..
Gözlerimi kaldırdığımda gökyüzüne..

Mehmet sabah kalktığında kendini daha dinç hissetti, dünün yorgunluğu sanki geçmişti... Giyindi ve dışarı çıktı.Bu sefer etrafına bakarak ve yüzüne vuran hafif soğuk kış rüzgarını hissederek yürüdü.

Bu çok hoşuna gitti, çünkü ellerinin üşüdüğünü fark etmek, kafasında kendisini ne yaptığını bilmediği işleri yaparken uyuşturan düşünceleri toplamaktan onu kurtarıp, ona yaşadığını hissettiriyordu.

Cafeye girdiğinde dünkü gördüğü iki kız kardeşin yine cafede olduğunu gördü. Cafenin sahibi Sedat temizlik işleri ile meşguldü. Mehmet, bir masaya oturup kahvaltısını söyledi. Beklerken ister istemez kız kardeşlerin ne yaptığını bilmek istercesine dikkatli olduğunu fark etti.

İki kız kardeş kahvaltılarını yaparken bir yandan da kendi aralarında konuşuyorlardı.
Mehmet, iki kız kardeşlinde arada bir göz ucuyla kendisini kontrol ettiklerini fark etmekte geç kalmadı.

Sedat kısa bir süre için tekrar dışarı çıktığında Mehmet kendi içinde tekrar bir huzursuzluk hissetti, çünkü konuşmak isteyip de konuşamamak veya konuşmak istemeyip de konuşmak zorunda kalmak ve bu ortamın rahatsız edeceği bir durum yaratacağını düşünmek istemiyordu.

Gazeteden başını kaldırdığında kız kardeşlerden büyük olanı gazeteyi işaret ederek
— Alabilir miyim? Diye sordu.
İki kız kardeş gazeteyi baş başa okumaya başladıklarında, Mehmet, daha dikkatli ve rahat olarak iki kız kardeşi incelemeye başladı.
Kısa boylu olan bayanı incelerken giydiği elbiseye, saçının taranışına, elleriyle gazetenin üzerine düşen saçlarını geriye itişine dikkat etti.Uzun kirpikleri vardı, küçük yüzüne rağmen iri gözleri ve temiz bir yüzü..

Büyük olan kız kardeş daha zayıf görünüyordu ama daha uzundu, saçlarını geriye toplamıştı.Ablasının sade dikkati çekmeyen yuvarlak bir yüzü fakat keskin, kurnaz bakışları vardı..

Büyük kız kardeş gazeteyi geri verdikten sonra oturduğu yerden Mehmet’e
—Buralı mısınız? Diye sordu.
—Hayır, sadece bu şehirde çalışıyorum. Dedi Mehmet.
Sevmediği işinden bahsetmedi, bahsedemezdi.
O da iki kız kardeşe nereli olduklarını, okuyup okumadıklarını ve kaç kardeş oldukları gibi basit sorular sordu.

Sedat dükkana döndüğünde ister istemez saklanılan bir sır gibi konuşmanın kesilmesi her iki tarafı da rahatsız etmişti.İki kız kardeş gitmek için ayağa kalktıklarında Mehmet de ayağa kalktı.Sanki dükkandan adeta beraber çıktılar.Mehmet iki kız kardeşle yolda yan yana yürüdüklerini hissettiğinde istemeden şaşırdı.Bunun sebebi beraber yürümenin her iki tarafa olağan görünmesindeydi..

Yeni tanışmış olmanın verdiği tedirginlikle Mehmet, hemen yolunu değiştirmek istedi fakat büyük kardeş kendilerinin bir işlerinin olmadığını, beraberce bir yere gidip oturabileceklerini söyledi..

Birazdan başka bir yerde bir masada üç kişi oturmuş haldeydiler. İlk önce Mehmet konuşmaya başladı çünkü yalnız yaşayan birisi olarak buna ihtiyacı vardı.
Kendi hayatından bahsetti. Çalıştığı işini, işinin ve yaşantısının tek düzeliğini, ileride yapmak istediklerini kısaca bir çırpıda anlattı.
Daha sonra büyük kız kardeş Esra konuşmaya başladı, Esra, evlenip boşandığını bir çocuğu olduğunu ve kız kardeşiyle annesinin evinde kaldıklarını birazda tedirginlikle ve sıkılarak anlattı.

Babaları Almanya’da işçi olarak çalışıyordu. Esra’nın ayrıldığı eski kocası da Almanya da işçiydi ve orada başka birisiyle evlenmiş, çocuk sahibi olmuştu.
Artık eski kocasıyla barışma şansının ve geriye dönmesinin mümkün olmadığı bilinciyle Esra, kendine bir dünya yaratmıştı.

Bu iki kız kardeşin evinde geçimi ve idareyi tek erkek kardeşleri Selim ve annesi devam ettirmeye çalışıyordu. İki kız kardeş de bir tuhafiye dükkânında çalışarak aile bütçesine katkıda bulunmaya çalışıyorlardı.

Küçük kız kardeş Gülsüm de ilk defa söze karıştı ve ablasıyla beraber çalışarak ailelerine yardımcı olmaya çalıştıklarını teyit etti.

Mehmet onları dinlerken Esra’nın başından geçen başarısız evliliğin de etkisiyle hayatında bir düzen kurmaya çalışsa bile bunu başaramadığını, günlerini geçici ve basit sevinçlerle geçirmeye çalıştığını fark etti. Bu duygu Mehmet’ in de içinde bulunduğu bir arayışı hatırlattı..

Gülsüm ablasına nazaran hayata daha bir umutla bağlıydı. Yaşamaktan zevk aldığını, mutlu olmaya çalıştığını en ufak hareketinde ve hatta gülen yüzünde kendini gösteriyordu.
Bu anlamda iki kız kardeş arasında yaşama bakış tarzı olarak bir tezadın olduğu gözden kaçmıyordu.

Esra başarısız bir evliliğin sonucunda mutluluğu günlük sevinçlerde aramaya başlamış ve geçim zorluğunun da etkisiyle gençliğini, umutsuzluğun kurbanı haline getirmek üzereydi. Yinede her şeye rağmen yüreğinde sevebileceği bir insanla mutlu bir hayatın özlemini çekmekteydi.

Gülsüm ise ablasını görüyor onu daha da hayata bağlı ve umutlu bir insan haline getirmek için zorluyordu. Bu güne değin bu çabalarında pek de başarılı olamamıştı.

Anneleri geçim zorluğu nedeniyle çalışmak zorunda olduğundan kızlarıyla yakından ilgilenemiyordu. Zaten yılların verdiği ağır çalışma yorgunluğu ile çocuklarına karşı ilgisiz, dikkatsiz bir anne olmuştu. Gün geçtikçe ailesine karşı olan bu ilgisizliği artmış, çalışma zorunluluğunun da etkisiyle birleşen zor şartlar, bu anneyi çocuklarına karşı katı, anlayışsız bir tutum içine sokmuştu.

Babaları Almanya da çalıştığından ailesiyle ilgilenemiyor, yalnızca arada bir para gönderiyordu.
Mehmet bütün bu teferruatı dinledikten sonra onların adına üzülmüş, kendi üzüntülerini unutup onlara yardım edebileceği bir fırsatın olmasını dilemişti.

Abla, kardeş bu konuşmanın ardından vaktin geç olduğunu ve eve dönmek zorunda olduklarını söylediler ve haftaya tekrar buluşacaklarına dair söz verdikten sonra ayrıldılar.

Gülün Dikeni